“جاسر استغرب من فرحتها بس اخد مفاتيحه ومشى، وندى بعدها بعشر دقايق خرجت وركبت مواصله وكان هند ورانيا مستنينها وبعد السلامات”
هند:يلا بسرعه مش وقت أحضان بيقولوا علينا دكتور رخم اوي
ندي:يا ساتر من أول يوم كده
هند:يلا مش وقت كلام
“جرينا على المحاضره بسرعه والحمد لله دخلنا قبه وقعدنا بعيد اوي في جمب لوحدنا… دخل الدكتور وهنا كانت المفاجأه بالنسبه ليا”
ندى ببلاهه:هند يا هند
هند:ايه
ندى بابتسامه سمجه:عارفه مين الدكتور
هند:مين!!!
ندى:جاسر جوزي
هند بصدمه:هنعمل ايه هنعمل ايه
ندي:مش عارفه هههه هموت أنا فضحتي هتبقا بجلاجل النهاره
هند:بتضحكي على ايه الله يحر*قك
” سكتنا كلنا لما الدكتور جاسر ابتدى يتكلم وهندي عماله تدريني وأنا كمان كنت بحاول اتخبى وقولت بإذن الله هتعدى المدرج كبير ومش هتشاف،، لكن ازاي دا ندي
جاسر:أنا دكتور جاسر الشناوى دكتور الماده الجديد.. المحاضره دي مش هشرح احنا هنتعرف على بعض كل واحد هيقدم نفسه
” فضل الدور يمشي لحد ما وصلي وأنا قاعده وعامله نفسي مش موجوده لحد ما سمعته بيتكلم فى المايك ويقول”
=الآنسه ال عليها الدور اتفضلي قومى عرفينا بنفسك
“مش حسيت بنفسى غير وأنا بقف قدامه ببلاهه و❤️.البارت الثالث
ندى:عارفه مين الدكتور
هند بتساؤل:مين
ندى بضحك:جاسر جوزى
هند بصدمه:يا نهار أبيض. هنعمل ايه في المصيبه دي
ندى:مش عارفه هههه هموت أنا هطلق النهارده وهتبقا فضحتي بجلاجل
هند:بتضحكي على ايه الله يحر*قك
ندي:على خيبتي
“سكتنا خالص وهند حاولت تخبيني وأنا كمان كنت بحاول أداري فى ال قدامي وقولت بإذن الله هتعدي كده كده القاعه كبيره وممكن مش يشوفني.. بس ازاي دا أنا ندي
جاسر:أنا دكتور جاسر الشناوى دكتور الماده الجديد.. والنهارده هتعرف عليكو ياريت كل واحد يعرفني باسمه
‘فضل الدور يمشى لحد ما وصل عندي وأنا قاعده مكاني مش بتحرك وعامله نفسى مش موجوده لحد ما سمعته بيتكلم في المايك ويقول:’
-الآنسه ال عليها الدور اتفضلى قومى عرفينا بنفسك
“مش حسيت بنفسي غير وأنا بقف قدامه ببلاهه وببتسم لقيته بيبص ليا بصدمه وعمال يفتح عيونه ويغمضها يمكن يكون بيتخيل”
ندي:أسمى ندى جلال
جاسر بشر:اتشرفنا.. اتفضلى أقعدى
“قعدت وأنا قلبى بينبض وحسه انه هيخرج من مكانه وكل شويه كان بيبص ليا وكأن عيونه بطلع نار.. خلصنا تعارف وهو فضل يتكلم عن نفسه ونظام الشرح والكلام دا”
هند بصوت هادي:مش غريبه انه ساكت ومش اتكلم
ندي:الحمد لله.. بس أنا بفكر مش أروح على البيت
هند:طيب هتروحى فين
ندى بسرحان:مش عارفه
رانيا:أنتم بتتكلموا ف ايه هند:مش وقته يا رانيا هحكيلك بعدين
‘كنا قاعدين بنتكلم لما حسيت حد بيخبط على ضهرى فلفيت’
=لوسمحت يا آنسه مش الاقى معاكى قلم زياده
ندى باستغراب:نعم!!!!
جاسر بعصبيه:الآنسه والأستاذ ال وراها تقدروا تقولولي كنت بقول ايه
“قمت أنا والأستاذ ال لبسنى فى الحيط أصل هى كانت ناقصه”
ندي:sorry يا دكتور مش ركزت
جاسر:طبعا ما أنت جايه تتكلمي مع دا ومع دا هو حضرتك فاضيه تسمعي أنا بقول ايه
اتكلمت بإحراج:ايوه يا دكتور بس حضرتك مش بتشرح حضرتك بتقول كلام مش له لازمه يعنى “وبعد كده حطيت ايدى على بقى استوعب ال قولته”
جاسر بصدمه:كلامي مش ليه لازمه!! اتفضلى يا أستاذه أنت وهو بره استنوني فى أوضة العميد
“هند:وهنا كان لازم ندخل
هند قامت:ايه يا أبو الدكاتره مش كده البشمهندس كان بيسألها على قلم مش حوار يعنى
جاسر:أبو الدكاتره!!! دا أنا هخلي نهارك أس*ود يا بيئه وهعرفك يعني ايه تتكلمي معايا كده
هند بعصبيه:أنا بيئه يا دكتور يا..
“لسه جايه تتكلم حطيت ايدي على بقها سكتها”
جاسر بعصـ,ـبيه:اطلعو برره وصاحبتكم التالته كمان معاهم يلا
رانيا قامت بعـ,ـصبيه:الله طب وأنا مالى يا لمبي
جاسر كان عنده بوادر شلل تقريبا:برررره يلا على أوضـ,ـة العميد واعتبروا نفسكوا شـ,ـيلتو الماده
هند:بره بره قال يعني خارجه من الجنه دا أنت دكتور غتت
” خرنا احنا الأربعه والواد ال ورانا عمال يبرطم ويقول: مش كان قلم دا”
ندى ببكاء:هيق*تلنى يا هند هيق*تلنى
هند:بس يا بت ولا يقدر يكلمك
رانيا:ما أنا عايزه أفهم مين دا
ندي:دا جاسر جوزى
رانيا:يا بنت اللعيبه وقعتيه ازاى دا
هند:وقعته ايه اخرسي خالص
رانيا:أنا بردو ال أخرس ولا حضرتك دا أنت بلسانك الطويل دا مش هنشيل الماده بس احنا هنشيل السنه
ندي:بس بقا
هند:ندى احنا مش هنروح عند العميد يلا نروح
ندى:اه علشان يق*تلني ويخلص منى
هند:أنا مش بهزر أنت تروحى على البيت دلوقتى علشان لو رحتى عند العميد هيخليكى تاخدى رفد على طول من غير كلام
ندى بحيره:بس يعنى…
هند قطعتها:مفيش بس يلا اطلعى دلوقتى امشى
ندى:تمام
هند:بس استنى أنت لو مش كلمتينى على الساعه ٦ بالكتير هعرف انك فى خطر وهتصرف
ندى:تمام تمام .
“ندى خرجت من الجامعه وركبت الباص وراحت على البيت حبست نفسها فى الأوضه”
*عند جاسر خرج من المحاضره وراح عند أوضة العميد لقاهم كلهم ما عدا ندى*جاسر بتساؤل:فين زميلتكم التانيه
هند ببرود:مشيت يا دكتور
جاسر بعصبـ,ـيه:مشيت!!
هند: اه أصل متجوزه ويا دوب تعمل الغدا وإلا جوزها هيضـ,ـربها أصله راجل ظالم
جاسر:جوزها بيضـ,ـربها!!
هند بتلاعب:أصل بعيد عنك راجل متخ*لف ومع*توه بتاع بنات ومعقده فى حياتها
جاسر:بجد
هند:اممم. وأهبل كمان
جاس:لا هى وصلت لأهبل.. ماشى يا ندى
“سابهم جاسر ومشى”
هند:رايح فين يا ضاكتور مش هترفدنا ولا ايه
رانيا:أنت مش هتسكتى ولا ايه
هند:أنت عايزه ايه يا بت أنت
رانيا:عايزاكى تخـ,ـرسى بقا..وبعدين ايه ال أنت قولتيه دا على فكره أنت كده هتوقعيهم فى بعض
هند بخوف:بجد!!
رانيا:بجد جدا ومش بعيد يضـ,ـربها ولا حتى يقت*لها
هند:يق*تلها!!!
رانيا:مش بعيده أنت ناسيه إنها كسرت كلامه وخرجت للجامعه ودا راجل صعيدي ميحبش الكلام دا ولا يحب الحال المايل
“هند سبتها ومشيت وهى بتفكر وسرحانه،خرجت بره الجامعه”
هند:رانيا عندها حق هو أصلا مش طايقها ممكن يخل*ص عليها
=لا لأ دا شخص كبير وعاقل
_وهو لو كبير كان قعد يذلها ويحملها غلـ,ـط ال حصلها
هند:يوووه بس بقاا بس .. خلاص أنا هتصرف علشان أنا السبب ، متخافش يا ندى أنا هنقذك من الو*حش داا “وطلعت تجرى فى الشارع زى المجنونه”
فى مصر وبالتحديد فى حديقة منزل عائلة الشناوى*
جلال:أنا كلمت جمال أخويا وهسافر بإذن الله بكره يا أبوى
سالم:تروح وترجع بالسلامة يا ولدى
ناهد:هتقعد كد ايه
جلال:مش خابر
*حازم دخل عليهم*
حازم:متجمعين عند النبي
الجميع:اللهم صلي وسلم عليك يارسول الله
ناهد:تعالى يا ولدى أقعد
حازم:لا أنا جاي أسلم عليكم علشان هسافر مصر النهارده.
ناهد:وه أنت لحقت يا ولدى أنا حتى مش شبعت منيك
حازم:معلش يا عمتى الجايات أكتر
“حازم سلم عليهم واستأذن ومشى”
ناهد:قلبى عليك يا ولدى مطحون فى شغله بيتوحشني قوي كأنه ولدي ال مخلفتوش
جلال فى سره:هه ولا مره شوفتك متلهفه على بتك أكده من يوم غابت عمرى ما شوفتك متلهفه عليها واصل
عند ندى وجاسر
“جاسر وصل ودخل بسرعه وفضل يدور عليها ودخل عند أوضتها حاول يفتح لكن الباب مقفول بالمفتاح*
جاسر بعصبيه وهو بيخبط على الباب:افتحى يا ندى
ندى بخوف:طيب بس اهدى الأول
؛ جاسر بعـ,ـصبيه:افتحي يا ندى بدل ما أفتح دماغك بقا أنا بتستغفلينى يا ندى وبتخرجى بره البيت من دون اذنى
ندي:ما هى دراستى دى الحاجه الوحيده ال بحبها وأنت كنت هتحرمنى منها
جاسر:تقومى تخرجى وتقررى من نفسك.. اييييه متجوزه سوسن ❤️ الرابع
جاسر:تقومى تخرجى وتقررى من نفسك.. اييييه متجوزه سوسن
ندى ببكاء:ما هو أنا تعبت يا جاسر تعبت أنا بحاول أنسى ال حصل فيا ومحدش بيساعدنى كلكم بتظلمونى وتجيبه السبب فيا وإن أنا الغلط عليا مش كان فيه قدامى غير دراستى مش هخسر كل حاجه
جاسر:لا يا بت صعبتى عليا هو أنت ال بتقوليه دا مبرر دا أنت بتأكديلي نظرتي فيكى
ندى:اييييه فى اييييه ما احنا كده كده هنطلـ,ـق عايز تضـ,ـيع عليا السنه ليه ولا عايز تسبنى جاهله علشان مش اتجوز واحد كويس من بعد ما نطلقـ,ـ
جاسر بعصبيه:قولى كده.. عايزه تتجوزي! حاضر يا ندى من عيونى
“فضل يحاول يكسر فى الباب وندى بعدت ووقفت في آخر الأوضه.. وعلشان الباب متين مش قدر يكسره”
جاسر بصوت عالى وهو بيرزع فى الباب:افتحى يا ندى بدل ما وربنا هطلع عينك
ندى بعند:قولت مش هفتح يعنى مش هفتح
جاسر:بقاا كده ماشى يا ندى مااااشى
“جاسر دخل أوضته وجاب المسدس بتاعه ورجع تانى”
جاسر:ابعديلى بقا عن الباب كده بدل ما يبقا الد*م للركب النهارده
” ندى بعدت.. وجاسر ضرـ,ـب بالرصـ,ـاص مكان القفل الباب اتفتح ودخل”
ندى:عااا
جاسر دخل وفى ايده السـ,ـلاح:يا أهلا بحرمى المصون
ندى بخوف:اهدي يا ابن عمي فيه ايه
جاسر بابتسامه شيطانيه:فيه اني هق*تلك يا ندى وأرتاح منك ومن مشـ,ـاكلك
ندى وهى بتبلع ريقها:نزل بس السلاح دا ونتفاهم
جاسر:نتفاهم!!! ازاي دا أنا راجل عن*يف ومش بتعامل غير بايدى وبصبحك بعلقه وبمسيكى بعلقه مش كده
ندى:لا يا حبيبى دا أنت سيد العاقلين والله مين بس ال قالك كده
جاسر بعصبيه:هو أنت خليتى فيا عقل… عايز تتجوزي يا ندى
ندى:لا والله أبدا أنا كنت مقرره ان بعد ما نتطلق أنا هترهبن
“جاسر ضـ,ـرب طل*قه جمبهاوندى صرخت بصوت عالى وبعد كده الباب خبط”
ندى:عاااا أنت بتعمل ايه يا مجنون.. استهدى بالله وروح أفتح الباب ال عمال يترزع دا
جاسر بابتسامه:هخل*ص عليكى وأطلع أفتح الباب بس خلص منك الأول
“جاسر ضـ,ـرب طل*قه كمان وفجأه سمع صوت تكسير الباب والبوليس حواليه فى كل مكان و.جاسر ضـ,ـرب طـ,ـلقه جمبها وبعد كده سمعوا الباب بيخبط”
ندى:عاااا أنت بتعمل ايه يا مجنون.. استهدى بالله ونزل السلاح وروح أفتح الباب ال هيتكسر دا
جاسر بابتسامه:لا ما أنا هخل*ص عليكي الأول وبعد كده أفتح الباب
“جاسر كان مسك المسدس وفجأه سمع صوت تكسير الباب والبوليس حواليه فى كل مكان”
هند دخلت الأوضه وراهم:اهو يا باشا صدقتنى المجرم كان عايز يقت*لها
ندى:هند!!! أنت بتعملى ايه هنا
هند:جيت أنقذك
جاسر بعصبيه:أنتم ازاى تدخلوا الشقه بالطريقه دى أنتم مش عارفين أنا مين
” الظابط خلع النضاره وبص ليه”:مش معقول جاسر
جاسر بصدمه:رامى!!
رامى بضحك:حبيب قلب أخوك وحشنى ياض يا جاسر “وأخدوا بالحضن”
جاسر:وأنت والله ليك وحشه تعالى تعالى أقعد أنا بقالى زمن مش شفتك
رامى:اه والله شفت الدنيا بعدتنا عن بعض ازاى من ثانوي واحنا مش شفنا بعض
” هند وندى كان بيبصوا لبعض بذهول”
هند بعصبيه:جرا ايه يا باشا أنت مش هتقبض عليه ولا ايه
رامى بانتباه:صحيح يا جاسر احنا جاى لينا بلاغ من الآنسه هند انك خاطف المدعوه ندى جلال سالم الكلام دا صحيح
جاسر ضحك:خاطفها مره واحده دى مراتى
رامى بصدمه:أنت اتجوزت طب والبت هايدى الملزقه
جاسر بتوتر:هشسس أخرس الله يهدك
هند:يا باشا هو علشان صاحبك ولا ايه حضرتك داخل عليه وكان رافع السلاح عليها جاسر بمقاطعه:يا رامى ندى مراتى وكانت داخله الأوضه وقفلت الأوضه بالمفتاح ومش عرفت تفتح فاضطريت استخدم المسدس وكمان السلاح مترخص يعنى أنا فى السليم
رامى بتفهم وهو بيبص لندى:الكلام دا هو ال حصل يا مدام؟؟
“ندى هزت راسها بمعنى اه بعد ما جاسر بصلها بتحذير”
رامى:تمام.. لينا قعده تانيه يا جاسر
جاسر:إن شاء الله
هند بعصبيه:هو اييه أصله داا ما هى كوسه بقاا هو علشان صاحبك ولا ايه
رامى:اممم كوسه مش كده! هتولى البت دى على البوكس
‘العساكر مسكوها’
هند بصراخ:أنت يا ضابط على ما تفرج أنت خليهم يسيبونى بدل ما أوديك فى ستين داهيه
رامى بصلها وعيونه بطلع نار:جيبو البت دى ورايا “ونزل والعساكر وراه ومعاهم هند”ندى:هما واخدينها على فين خليهم يسيبوا صاحبتى
جاسر بتشفى:سيبيها تتربى بدل ما لسانها طويل كده
“وراح قرب عليها وشدها ليه لدرجة انها بقت فى حضنه وهمس فى ودنها” :اما أنا بقا يا ندى هعرف أربيكى كويس وأعلمك ازاى كلمتى تنزل الأرض
“ندى زقته وبعدت عنه بغضب”
ندى بصراخ:ايه بقاا كل شويه تهديد تهديد.. أنت تتصرف وتخلى صاحبك دا يطلع هند
جاسر بهدؤ:ولو مش عملت كده يا ندى
ندى عيطت بحرقه:أنت عايز ايه
جاسر ببرود:عايز الغدا يا ندى هدخل أخد شاور وأخرج ألاقى الفوضى دى اتنظمت والغدا على السـ,ـفره بدل ما أزعل منك يا ندوش
*فى الصعيد
جلال:حضرتى الشنط يا ناهد
ناهد:اه حضرتها.. أنت هتتأخر فى مصر
جلال:مش خابر.. لو عايزه تيجى معايا مفيش مشكله عادى
ناهد:لا مش عايزه أنا مرتاحه هنا
جلال بلا مبالاه:خلاص برحتك أنت حره
ناهد قربت حضنته:بس مش تنسى هديتى من مصر بقاا
جلال بعدها:حاضر إن شاء الله
“وبعد كده أخد شنطه ونزل وناهد طلعت المـ,ـوبايل وابتدت تتكلم”
=الو ايوه يا حبيبى وحشتني كتير
