رامي:بلاغ كاذب وإزعاج للسلطات
هند بهدؤ مذيف:بذمتك بقا كتكوته زيى تقدر تزعج سلطات
رامى برفع حاجب:كتكوته؟؟؟
هند وهى بتقعد قدامه على الكرسى:يعنى حضرتك حط نفسك مكانى أنا قلقت على صاحبتي ومكـ,ـنش قدامي غير انى أبلغ هى مش الشرطه فى خدمة الشعب ولا ايه
رامى بابتسامه خبيثه:فى خدمتها طبعا اماال.
هند:طيب امال فيه ايه بقا
رامى:فيه إن أنا برضو هحبسك
هند بعصبيه:جراا ايه بقا
رامى قام خبط على المكتب بعصبيه:أنت بتعلى صوتك على مين يا روح أم*ك
هند قامت وقفت بخوف:أ. أنا أسفه مقصدش
رامى بعصبيه :يا عسكرى
العسكرى دخل وأدى التحيه.
رامي:خد البت دى على الحجز
*عند ندى وجاسر*
“ندى حضرت الغدا وحطته على السفراء وندهت على جاسر”
ندى:جاسر
جاسر:امم
ندى:أرجوك كلم صاحبك يخرج هند علشان خاطري
“جاسر بصلها ببرود وكمل أكل”
ندى والدموع فى عيونها:بلاش علشان خاطري لأن أنا مليش خاطر عندك بس علشان خاطر أغلى حاجه عندك هند طيبه ومش تقصد حاجه هى ال عفويه
جاسر بهدؤ:خلاص يا ندى هكلم رامى
ندى بتوتر:وحاجه كمان
جاسر بزهق:أرغى
ندى:بالنسبه للجامعه
جاسر وقف قدامها وهمس:انسيها يا ندى أنسيها
*دخل جاسر أوضته وقفل عليه وندى كانت رايحه تكلمه وتحاول تقنعه لكن اتصدمت لما سمعته بيتكلم فى الموبايل مع واحده*
جاسر:ما أنت عارفه يا روحى انى متجوزها غصب عنى علشان خاطر بابا
جاسر:طيب يا حبيبتى مش قادره تستحملى لما أطلق ندى
جاسر:طيب خلاص أنا هتصرف
عند هند
خرجت من الحجز بعد ما جاسر كلم رامى وأفرج عنها وهند روحت علس السكن بتاعها هى ورانيا
رانيا:ايه يا بنتى دا كنت فين من الصبح
هند:فى السجن
رانيا:ايه!
هند:زى ما سمعتى
رانيا:آنا لقيت ليكى شغل
هند قامت بلهفه:أحلفى
رانيا:اه والله.. والست كانت عايزاكى تبدأي من النهارده
هند:ست مين
رانيا:ما أنت هتشتغلىعند ست كبيره يعنى هتراعيها وكده لحد ما عيالها ترجع من السفر
هند:امم وهقبض كام؟
رانيا:٣٠٠٠ج دا غير كمان ان هيتوفر عليكى تمن السكن لأنك هتعيشى عندها
هند بتفكير:هو عرض هايل الصراحه
رانيا:على فكره أنا اخدت ميعاد ليكى على الساعه ٨ بالليل ولو النهارده عدا ممكن حد غيرك ياخد هو الشغل دا
هند بتعب:لا هو حد لاقى شغل.. هقوم أغير هدومى وأروح لها ايدك على العنوان”هند جهزت ووصلت العماره وبصت على العنوان مره تانيه وبعد دخلت وخبطت على الباب”
خرجت وحده بتاكل لبان بطريقه مستفزه:يا نعم
هند بخوف:هو أنا حضرتك كنت جايه هنا من طرف الآنسه رانيا علشان الشغل
=هيهي شغل طب أدخلى يا أختى أدخلى “البنت شدت هند على جوا”هند بصدمه:يا مصيبتي أنا فيين
البنت بضحكه خليعه:هتكونى فين يا حبيبتى فى أكبر شقة دع*اره فيكى يا بلد
هند د بصدمه:يا سنه شبه وشك
البنت:متخافيش الشـ,ـقه أمان الأمان وعمر ما فيه حكومه قدرت تهوب ناحية هنا أبدا
(هند دخلت مكان كان ملين ستات ورجاله ومناظر مخ*له وأغانى و..)
هند:خرجيني يا بت أنت من المكان دا
“هند مكملتش الكلمه علشان البوليس هجم على الشقه وندى ركزت فى المرايه جامد وفضلت تبص على نفسها اد ايه هى باهته وملامحها اتغيرت اوى كبرت ٥٠سنه لقدام”
ندى بقوه:هتفضلى لحد امتى ضعيفه ومستسلمه كده!! هتفضلى لحد امتى أى حد يكلمك تعيطى!!
ماشى يا جاسر أنا هعرفك مين ندى الشناوى
فى منزل جمال والد جاسر
جمال:سوسن يا سوسن
سوسن مراته:ايوه نعم
جمال:أعملي حسابك أخويا جلال جاى النهارده خلى الداده تجهزله أوضه
سوسن بقرف:اووف ودا جاى يعمل ايه هنا
جمال بعصبيه:سوسن دا أخويا يعنى صاحب بيت يجى وقت ما يحب
سوسن بغل:أخوك مش أخوك دا ال أجبر ابنى انه يتجوز بنته ال
جمال:كلمه كمان ومش هعمل حساب انك ست كبيره.. وياريت بعد كده مش تناقشينى فى كلامى
“جمال مشى طلع على الشركه وسابها”
*فى القسم
رامى:بقا يا زبا*له منك ليها فاكرين إن أنا مش هنجبكو
بنت:والنبى يا باشا دا احنا غلابه
رامي:طبعا أنتم هتقولولي
هند ببكاء:طيب أ أنا والله مظلومه وجيت هنا بالغلط أنا كنت جايه فى شغل وغلط فى العنوان
رامى بخبث:شغل بردو
البارت السابع ❤️ هند:أنا أول مره أروح المكان دا حتى أسألهم
رامى:أنت يا بت أنت شفتى البت دى قبل كده
البنت بمياصه:امال يا باشا دى حتى هى ال مأسسه البيت دا هيهي
هند بصدمه:أنا!!! دا أنا أول مره أشوفك
البنت:خلاص بقا يا هند كل شئ انكشف مفيش داعى تنكرى يعني هي أول مره تتمسكى فيها
هند:اه يا بنت ال وقربت مسكتها من شعرها”
رامى بزعيق:أقفى مكانك يا بت وألتزمي احترامك بدل ما أعلمك الأدب يا
هند بعصبيه:أخرس قطع لسانك أنا أشرف منك ومن عيلتك كلها يا حيـ,ـوان
“رامى قام من على الكرسى وعيونه بطق شرار قرب عليها وهو بيرفع أكمام القميص”
رامى:بقا أنا حي*وان يا ” “وضـ,ـربها قلم من قوته وقعت على الأرض قدامه””
رامى:أنا هربيكى وأعرفك تتكلمى معايا ازاى
يا عسكري
دخل العسكرى وادى التحيه:أوامرك يا بيه
رامي بشر:خدلي شوية الزبا*له دول على الحجز…. “شاور على هند” :وخليهم يتوصوا بالكتكوته ويرحبوا بيها قولهم انها تبع مراد بيه وخليهم يضيفوها
*عند رانيا
رانيا بقلق:يا ترى أنت فين يا هند لا رنيتى قولتيلى اتقبلتى ولا لأ فى الشغل اوووف
ماشى يا هند بس لما تيجى
*عند ندى وجاسر
“جاسر دخل الشقه لقى ندى قاعده على السفره بتتعشا بهدؤ وكانت لابسه بيجامه رقيقه ومسيبه شعرها على غير عدتها بتبقا قاعده معاه على طول باسدال”
جاسر:احمم
“ندى بصتله وكملت أكلها بهدؤ من غير ما تعيره اهتمام”
جاسر وهو يتصنع البرود فقد سحر بمنظرها الخلاب:حضرتى العشا
ندى:اممم
جاسر:طب لو سمحتي حطى العشا لأنى جعان وأدخلى جوا
ندى برقه:لما تتشل يا روحى هبقا أغرفلك حاضر دا أولا.. ثانيا بقا أنا مش عامله عمله علشان أول ما تيجى أدخل أجرى على جوا أنا هقعد فى المكان ال يعجبنى ولو مش عجبك ابقا أجرى أنت استخبا
جاسر برفع حاجب:ود من امتى إن شاء الله
ندى بابتسامه:من النهارده يا عمرى
جاسر اتعصب جامد انها ازاى تكلمه كده
جاسر:وأنا مينفعنيش الكلام دا قومى فزى حطى الأك
ندى قامت وقفت قصاده وزعقت:لا يعنى لا
جاسر:كده طب اهوه “جاسر زق الأكل بايده على الأرض وطبق الشوربه السخن وقع على رجل ندى و.
“نرجع مره تانيه عند رامى وهند”
رامى للعسكري:ناديلى يا ابنى على المتهمه هند عبدالسلام
العسكري:تمام يا فندم
“العسكرى قدام الحجز”
_هند عبدالسلام
هند بتعب:ايوه أنا
=تعالى يا أختى الباشا عايزك
هند قامت:ايه هتفرجوا عنى ولا ايه
العسكري:تعالى تعالي دا شكلهم مروقين عليكى خالص