رواية شيماء فرح الجزء الثاني والاخير

مصلحة المريضه سمير:لا مافيش حاجه كويس ان حضرتك لفت انتباهي خرج سمير ومعاه صورة السونار كان ماشى بيبص فيها ويبوسها مش عارف يدارى فرحته وصل للعربيه وركب وبدأ الطريق وكان ماشى بنفس السرعه سمير وهو بيمسك ايد بوسى:سمعنى ياقلبى كلام الدكتور لازم تاكلى كويس اوى وماتتحركيش بوسى بحزن :حاضر ان شاء الله سمير:حبيبى ماله مكشر ليه بوسى:لا مافيش حاجه تعبانه بس سمير بلهفه:تعبانه من ايه علي ونرجع تانى للدكتور بوسى بعصبيه:لا انا مش تعبانه من الحمل انا عاوزه ارجع البيت بسرعه بقى سمير استغرب عصبية بوسى وماكنش حاسس ان طريقة كلامه عند الدكتور وخوفه الزايد على ابنه هو سبب زعلها

سمير:خلاص خلاص اهدى ياحبيبتى بلاش تتعصبى الدكتور قال العصبيه خطر على البيبى ام بوسى كانت قاعده ورا وحتتجنن زى ماهو خايف على ابنه هى خايفه على بنتها وحاسه انه مهتم بالجنين وبس وصلوا الفيلا ونزل سمير علشان يشيلها بوسى:لا ياسمير انا حمشى وادخل البيت سمير:لا انا حشيلك بوسى:يوووووه لا انا حمشى شكرا بوسى دخلت وطلعت على أوضتها بعصبيه وقعدت على السرير فضلت تعيط من قلبها بوسى بعد ماكانت هى كل حاجه عند سمير بقى ليها شريك فيه ومش اي شريك ده ابنه نسيت ان إللى فى بطنها ده ابنها هى كمان سمير طلع يجرى وراها على الاوضه دخل وقفل الباب

لقاها منهاره من البكاء سمير:حبيبتى مالك ليه بتعملى كده وطالعه بتجرى بالطريقه دى ينفع برده بوسى :ايوه ينفع مش انت خايف على ابنك ومش خايف عليا انه مش عوزاه سمير شه انقلب وكان العفاريت بتتنطط قدام عينيه سمير بعصبيه:مش عاوزه ايه مش عاوزه ابنى ايوه انا خايف عليه حقى ده ابنى زى ماانا خايف عليكى أوعى اسمعك تقولى كده تانى والا حتشوفى سمير تانى خالص بوسى :يعنى هو أهم منى عندك سمير حاول يسيطر على أعصابه بعد ماافتكر كلام الدكتور عن نفسيتها سمير وهو بيحضنها:حبيبى غيران ولا ايه طبعا يا حبيبتى انتى اهم حاجه عندى وانا يعنى لسه شوفته لكن

ده حته منى انا وانتى بتقول للدنيا كلها ان احنا كنا صح لما حبينا بعض ودى نتيجة الحب ده البيبى القمر إللى جوه بطنك عرفتى بقى انتى لازم تحافظى عليه ليه بوسى:يعنى بتحبينى انا اكتر ولا هو سمير:انتى وهو واحد هو ابنى او بنتى وانتى كمان بنتى الأولى بوسى:أوعى ياخدك منى سمير:مافيش حاجه تاخدنى منك أبدأ طبعا سمير كان بيقول كده علشان يهديها لكن من جواه ابنه أهم من الدنيا بحالها عدت ايام طويله وكان اهل بوسى رجعوا اسكندريه بعد يومين من ماكانت عند الدكتور وطبعا سمير رفض خروج بوسى حتى لتوصيل اهلها للمطار اما باقى الأيام كانت بوسى ممنوعه

من الحركه بأمر سمير ومواظبه على الادويه والغذا زى ماقال الدكتور عدى تانى شهر من الحمل بسلام وجه معاد متابعة الدكتور سمير كالعاده شال بوسى للعربيه وراحو للدكتور سمير:مساء الخير يادكتور الدكتور :اهلا اهلا ايه المدام عامله سمير:اهى حضرتك بقى تقولنا اخبار البيبى ايه الدكتور:اتفضلى يامدام على الفحص شالها سمير ونيمها على سرير الكشف الدكتور:ايه يا مدام انتى مش بتاكلى كويس ولا ايه سمير:ليه يادكتور البيبى حصله حاجه الدكتور:لا أبدأ ماتقلقش هو النمو بس ضعيف شويه سمير كان بيبص لبوسى بتوعد وعقله كان بيجيب ويودى ياترى هى إللى قاصده ولا ده طبيعى مع سنها

الحلقه الخامسة عشر ..الجزء الثانى
/ سمير كان واقف يسمع كلام الدكتور عن ضعف الجنين وعيونه مابتتحركش من على بوسى وكلها توعد ليها بوسى خافت من نظرته ولأول مره تخاف منه الدكتور :تمام يلا مدام انا حكتبلك محاليل وحقن حديد علشان نحافظ على تغذية الجنين قامت بوسى من على سرير الكشف وهى متشاله زى كل مره لكن المره دى كانت حاسه بقسوه فى ايد سمير إللى شيلاها وقلب سمير إللى حاضنها قعدها قدام الدكتور واستنى يسمع منه سبب الضعف علشان يبدأ طريقة معامله تانيه مع بوسى ان كان ليها يد فى كده الدكتور:انا كنت متوقع ضعف الجنين بعد.نتيجة تحليل الهيموجلوبين لان النسبه قليله جدا وده

ممكن يعرضك لنقل ده أثناء الولاده طبعا انا من البدايه مفهمكم ان السن له عامل كبير فى ده ده غير ضعف الام نفسها سمير:يعنى هى مش بتاكل الدكتور:ده مالهوش علاقه بالاكل ده له علاقه بانواع الاكل وواضح أن المدام كانت بتعانى من الانيميا من قبل الجواز بوسى:ايوه فعلا وده كان بيسسبلى إغماء كتير الدكتور:طيب يعنى طبيعى ان بعد مايكون فى جنين بياخد الغدا منك ان الانيميا تزيد علشان كده كتبتلك المحاليل وحقن الحديد ده غير الفيتامينات دى كمان بوسى:حاضر يادكتور لكن انا كمان بحس انى عاوزه اتقيئ كتير اوى الدكتور:ده طبيعى وحتنتهى مع نهاية الشهر الثالث واشوفك ان شاء الله

بعد ثلاث اسابيع من دلوقتى سمير:شكرا يادكتور سمير أخد بوسى على الكرسى وخرجوا ركبها العربيه ورجعها البيت سمير اطمن ان ده خارج عن إرادتها وأنه يأذيها اكتر مايأذى الجنين لكن هو بقى كل همه ابنه وبس سمير بقى عنده حاله مرضيه اسمها ابنه وخصوصا بعد ماعرف مع تقتحديات الشهور على بوسى انه ولد وحيشيل اسمه كان كل مابوسى تعدى شهر حمل ويكبر الجنين فى بطنها يزيد بعد سمير عنها واهتمامه بصحتها علشان ابنه وأصبح مهووس بيه مت قبل ماييجى عمله اوضه جهز فيها كل حاجه غير انه كان بيكبر صور السونار كل شهر ويحطها فى براويز ملا بيها أوضة نومهم

ومكتبه فى الفيلا والشركه سمير يوميا كان بيشغل السى دى اللى عليها الاشعه بتاعة الجنين ويسمع ضربات قلبه ولا كأنه بيسمع مقطوعه موسيقيه لبيتهوفن او اغنيه لام كلثوم بوسى كانت بتحس كل يوم بيعدى ببعده عنها وفقدانها أهم حاجه هو قتحدياتهالها وهى اهتمامه وحنانه عدت شهور الحمل عذاب على بوسى وانتظار من نار على سمير لحد اليوم المنتظر وولادة ولى عهد سمير الكردى بوسى وهى نايمه بالليل حست بألم شديد فى بطنها بوسى:سمير سمير انا تعبانه اوى سمير بلهفه :مالك تعبانه من ايه بوسى بصراخ:حاسه انى بولد اااااااه الحقنى ياسمير سمير قام شالها على العربيه وسط صراخها وتحدياتوعها والالم وفجأة

لقت مياه بتنزل منها وتحديات بوسى:ااااااااااه انا بمـ,ـوت سمير شاف المياه والتحديات وقلبه كان كانه سيتوقف عن النبض كان كل خوفه على ابنه يجراله حاجه بعد طول انتظار وصلوا المستشفى بأعجوبة بعد ماسمير كان حيعمل كام حادثه سمير جرى ونادى على التمريض وبسرعه اتعاملوا معاها ونقلوها على العمليات بعد حوالى نصف ساعه من القلق على سمير سمع صوت بكاء طفل ولمح ممرضه خارجه من العمليات سمير وجسمه بينتفض:لو سمحتى هو ده اااااا الممرضه :ايوه ياافنتحديات مبروك جالك ولد زى القمر سمير بفرحه وتحدياتوع :شكرا شكرا الممرضه :هو فين لبس المولود سمير:انا جيت علطول لكن ثوانى واجيبه هو كده ممكن يتعب

ارجوكى اتصرفى لحد ماابعت اجيبه وطلع مبلغ كبير وعطاه الممرضه الممرضه:ماتقلقش انا حتصرف لكن هاته بسرعه راحت الممرضه جابت بامبرز ودخلت لبست المولود ولفته بملايه كبيره معقمه سمير اتصل بالبيت سمير:الو ايوه ياماجده ماجده:نعم ياباشا تحت امرك سمير:بسنت ولدت هاتى شنطة هدوم البيبى وتعالى المستشفى بسرعه خلى اسلام بتاع الأمن يوصلك بالعربيه الصغيره بسرعه ماجده:حاضر ياباشا دقايق واكون عندك سمير:بسرعه ياماجده الولد مش لابس ماجده :حاضر ياباشا حاضر قفل التليفون مع ماجده وكان ساعتها الممرضه خارجه بالمولود سمير بصوت مهتز:ده ده ابنى الممرضه :اتفضل ياباشا شوفه قبل مااوديه أوضة الأطفال سمير:لا احسن يتبدل الممرضه بدهشه:لا ياباشا اسم مامته مكتوب على

ايده فى الشريط اهو سمير:معلش هاتيه فى أوضة لوحده وانا ادفع أى حاجه مش مهم الممرضه :ماينفعش ياافنتحديات لازم يروح الدفايه بتاعة الأطفال سمير:قولتلك لأ انا عاوز ابنى الممرضه :طيب تعالى حضرتك انا ححطه قدامك وحتكون شايفه من الزجاج سمير:ماشى راح سمير وفضل واقف عينه على ابنه ونسى الطفله التانيه إللى حتى ماسألش عليها هى فاقت ولا لأ خرجت بوسى من العمليات ولا كان معاها امها ولا جوزها لكن رحمة ربنا وقفتلها ممرضه بنت حلال فضلت جنبها لحد مافاقت وطمنتها على مولودها وصلت ماجده المستشفى وسلمت لبس المولود وكانت جايبه معاها لبس لبسنت بالرغم ان سمير نسى كمان يقولها عليه

راحت ماجده على أوضة بوسى ماجده:حمد الله على سلامتك ياحبيبتى مبروك بوسى بتعب:الله يسلمك ياطنط الممرضه :كويس ان حضرتك وصلتى اسيبهالك انا بقى بس خليكى معاها هى مش حتعرف تتحرك لوحدها ماجده:ماتقلقيش انا معاها الممرضه بصوت خافت:ياحاجه قولى لجوزها ييجى يشوفها من ساعة ماخرجت وهى بتنادى عليه وهو راح ورا المولود وماشفهاش لدلوقتى ماجده:حاضر يابنتي كتر خيرك خرجت الممرضه وقربت ماجده من بوسى بوسى بتحدياتوع:سمير سابنى ومش عارفه هو فين ماجده:عند المولود هو اطمن عليكى وراح للمولود بوسى:انا قولتله انه بيحبه اكتر منى ماجده:اهدى ياحبيبتى هو بيحبكم انتوا الاتنين لكن هو خايف عليه لحد يأذيه بوسى:طيب وانا ده حتى ماما

مالحقتش تيجى ماجده:انتى ولدتى قبل المعاد ده انا إللى معاكم فى نفس البيت ماحستش غير بعد مامشيتوا بوسى :اتصلى بماما خليها تيجى ماجده:حاضر من عينيا بوسى:ناديلى سمير خرجت ماجده تدور على سمير واول ماشافته راحت عليه ماجده :سمير باشا مدام بسنت عاوزه حضرتك سمير:هى خرجت ماجده:دى خرجت من بدرى وفاقت ومالقتش حد.معاها لولا صعبت على الممرضات وواحده مهم فضلت جنبها سمير:معلش بقى انا اتلهيت فى ادهم ماجده:هو حضرتك سميته ادهم سمير:ان شاء الله ادهم سمير الكردى ماجده:يتربى فى عزك ياباشا لكن معلش روح طيب خاطرها غلط عليها الزعل دى لسه والده سمير:يوووه بقى لازم تبطل شغل الأطفال ده دى بقت
ام ماجده بقصد:صغيره ياباشا سمير:الصغير بيكبر عموما انا رايحلها وانتى خلى عينك على ادهم أوعى حد يحركه من مكانه

الحلقه السادسة عشر/ سمير دخل لبوسى أوضتها فى المستشفى لكن كان متضايق انه ساب ابنه اللحظات دى واعتبر أن ده دلع من بوسى قرب منها وهو مبتسم نص ابتسامه سمير:حمد الله على سلامتك ياام ادهم بوسى بحزن :سميته ادهم سمير:ايوه ايه رأيك بوسى بقهر :الرأى رأيك ده ابنك وانت حر سمير:يعنى مش ابنك انتى كمان حبيبتى انا عاوزك تكبرى بقى وتعرفى انك بقيتى ماما ولازم تاخدى بالك من ابنك حبيبك بوسى ببكاء:عاوزنى أكبر ازاى انت ناسى انت وعدتينى بأيه سمير:لا

ياحبيبتى مش ناسى وانا ماقولتش انى مش منفذ وعدى لكن كمان عاوزك تنتبهى على ابنى وده حقى بوسى:وانا مين ينتبه عليا سمير:يابوسى ياحبيبتى الزوجه والأم هى إللى بتهتم وتراعى ابنها وجوزها بوسى بوجع فى قلبها :حاضر حهتم بيكم سمير:برافوا عليكى ياقلبى ربنا يخليكى لينا انا وادهم بوسى:روح شوف ادهم واطمن عليه سمير :ماشى ياحبيبتى انا رايح وحبعتلك ماجده سمير مصدق هى قالت كده وقام بسرعه بوسى طلبت منه يمشى علشان كانت خايفه أعصابها تخونها قدامه لكن بمجرد خروجه دخلت فى حاله هيستيريه بوسى كانت بتصرخ وبتتكلم بصوت عالى سمعته المستشفى كلها وقتها دخلت ماجده بوسى بصراخ:ااااااااااه يابابا انا غلطانه سامحنى

من قلبك ياابويا ياريتنى سمعت كلامك ااااااااه كان بيكبر عليا انا ولا حاجه ولا حاجه يارب يارب خدنى انا بكره ابنى انا كان نفسى اكون ام لكن الاقى إللى بيحبنى علشان اعرف احب ولادى هربت من قسوتك يابابا ولقيت قسوه أكبر ماجده مهدئه:بس ياحبيبتى اهدى يابنتي الناس بتتفرج عليكى بوسى بصراخ اعلى:الناس أى ناس الناس خيتفرجوا على العيله الصغيره إللى لازم تبقى ام وزوجه سمير بيقولى كده بيقولى شيلى المسؤليه انا ماعرفش يعنى اعمل ايه قوليلى انتى اعمل ايه ماما هى إللى كانت بتعملى كل حاجه وبعدها سمير كان بيعملى إللى انا عوزاه انا كنت مفكراه بيحبنى ماجده:بيحبك ياحبيبتى بس

هو كمان اتفاجئ انه بيخلف علشان كده فرحان بابنه عاش عمره كله فاكر انه مش بيخلف بوسى زادت صتحدياتتها:ايه يعنى كدب عليا وخبى عليا كمان انا بكرهه وبكره ابنه مش عوزاه مش عوزاااااااه بوسى كانت بتصرخ لحد مادخلت فى غيبوبة ماجده:الحقونى ياناس الست حتمـ,ـوت منى الممرضه:دكتور بسرعه راحت الممرضه إللى كانت قاعده مع بوسى وكانت متضايقه من تصرفات سمير جدا مهما كان فرحته بابنه مايهملش مراته الممرضه:يا استاذ سمير:نعم بتكلمينى انا الممرضه :ايوه حضرتك المدام بتاعتك منهاره والناس كلها فى أوضتها وحضرتك هنا لولا مراتك ماكنش بقى ابنك موجود حرام عليك راعى ربنا دى عيله من دور ولادك سمير:انتى مجنونه

ازاى تكلمينى كده الممرضه :علشان ماعندكش رحمه ومهما كان حيجرالى كان لازم اقولك انك انانى وظلمت الغلبانه دى سمير:انا حقطع عيشك انتى ماتعرفيش انا مين الممرضه:عارفه انت مين وعارفه ان فى ربنا إللى مايرضاش بالظلم ومش خايفه منك روح شوف مراتك إللى دخلت فى إغماء وهى لسه خارجه من ولاده وابقى شوف لو لا قدر الله جرالها حاجه ابنك إللى انت فرحان بيه ده حيلومك وحيكرهك اد ايه انك حرمته من امه سمير سمع كلامها وسابها ومشى راح يشوف بوسى إللى كانت لسه فى حالة الاغماء والدكتور مش عارف يفوقها سمير:خير يادكتور فى ايه الدكتور بغضب :استاذ سمير انا نبهتك

ان نفسيتها وحشه وان تصرفات حضرتك بتتعبها اكتر الممرضات قالولى انك ماكنتش معاها وطول الوقت مع ابنك سمير:وده ايه علاقته بحالتها الدكتور:المدام جالها حمى نفاس وربنا يستر وتنجى منها غير انها دخلت فى غيبوبة ومش بتفوق وبعت استدعى دكتور من وأعشاب يشوفها سمير بخوف:يعنى ايه يعنى ممكن يجرالها حاجه الدكتور :انا قولتلك قبل كده انها صغيره ومحتاجه معامله خاصه خرج الدكتور يستعجل دكتور المخ والأعصاب وفضل سمير جنب بوسى شايف بشرتها البيضاء كانت باللون الأصفر وجسمها وهو بيلمسها ببرودة التلج سمير شرد بعقله وافتكر بوسى حبيبته وشقاوتها وجمالها إللى جننه من ساعة ماشافها سمير لنفسه:معقول انا ظلمتك كده انا كنت

مفكرك بتدلعى عليا طيب وايه يعنى لو اتدلعتى عليا ماانتى بنتى الكبيره وحبيبتي ومراتى معقول اكون اتجوزتك اعوض حرمانى من الأطفال ولما جاللى ادهم نسيت حبى ليكى لا لا لا انا بحبك انا مقدرش اعيش من غيرك فاق من شروده على صوت ماجده ماجده:سمير باشا سمير باشا سمير:هااا نعم ياماجده ماجده :مش المفروض نستعجل اهلها ياعالم يجرى ايه سمير:قصدك ايه هى ممكن يجرالها حاجه ماجده :دى كانت منهاره خالص يا حبيبتى وبتصرخ جامد وطول عمرى اعرف انا حمى النفاس دى إللى بينجى منها بيكون رحمة ربنا معاه سمير بعصبيه:لا ياماجده متقوليش كده انا مقدرش اعيش من غيرها ماجده:سامحنى ياباشا حضرتك

جيت عليها جامد بعد ماكان اهتمامك ليها كله ومدلعها نسيتها من غير مقتحدياتات سمير:معاكى حق ياماجده هى تقوم بس بالسلامه وانا حعوضها عن كل ده وصل دكتور المخ والأعصاب وكشف على بوسى وأثناء الكشف كان وصل اهل بوسى ومايعرفوش غير انها ولدت الدكتور :المدام دخلت فى غيبوبة نتيجة المعيار العصبى سمير:يعنى ايه يعنى مش حتفوق حسفرها بره حالا لو محتاجه ده الدكتور:المدام هى إللى رافضه الرجوع للواقع واضح ان الفتره الاخيره فى حياتها كانت صعبه عبد الله وهو بيمسك فى سمير:عملت ايه فى بنتى قولى عملت ايه وصلتها لكده ازاى سمير بانهزام:ماعملتش حاجه والله ماعملت حاجه غير انى فرحت بأبنى

ام بوسى بعد خروجها عن سلبيتها:بببببس انتوا الاتنين انتوا الاتنين السبب وانا معاكم عبد الله :انا انا السبب انا إللى قولتلها تتجوز راجل أكبر منها ام بوسى:انت إللى قسيت عليها انت إللى مااخدتهاش فى حضنك حتى لما غلطت بعدتها عننا …… وانت يتجوز بنتى وماصدقت لقيت عيله صغيره تبدأ بيها حياتك ومهمكش انك بتنهى حياتها بقت ام وهى لسه ماكملتش السابعة عشر سنه تعرف ايه دى عن الامومه سمير:انا حبيتها وعملت كل حاجه علشان اسعدها حتى علاقتها بيكم انا إللى رجعتها ام بوسى:وعملت ايه أول مابقت حامل سحبت منها حبك واهتمامك إللى هى اتجوزتك علشانهم انا مش بقول انتوا لوحدكم

غلطانين انا كمان غلط غلط لما سيبت بنتى ماتعرفش حاجه فى الدنيا سيبتك انت تعلمها سيبتهالك تلعب بعقلها ومشاعرها …… حتى بنتى غلطت لما ماسمعتش كلامنا وخافت مننا كان حيعمل ايه ابوها حيضربها لكن مع الوقت حينسى زى مانسى إللى عملته وجالها غلطت لما فكرت ان الاهل مش بيسامحوا سمير:هى تقوم بالسلامه وعمرى ماحزعلها تانى ام بوسى :لا قول هى تقوم بالسلامه وترجع معايا أكبرها واعلمها ازاى تبقى ام ازاى تحكى ولادها وتقف فى ضهرهم وماتكونش سلبيه زيى ماجده:اهدوا ياجماعه هى تقوم بالسلامه وتشوف ابنها إللى كرهته قبل ماتشوفه وبعدها تاخد قرارها وانا متأكده انها المره دى حناخد القرار الصح

الكل كان واقف عند غرفة العنايه إللى انتقلت ليها بوسى لكن اصعبهم حال كان سمير إللى حس بحبه لبوسى وظلمه ليها من أول مااتجوزها وهى أصغر منه بكتير

الحلقه السادسة عشر …الجزء الثانى / عدت ايام وأيام والكل منتظر ان بوسى تفوق من الغيبوبة انها ترجع للحياه تانى وكل واحد فيهم يعوضها عن غلطه فى حقها سمير كانت حالته تصعب على الناس كلها ساب شغله وفضل قاعد فى المستشفى بين مراته وابنه كان واضح عليه التعب وظهر عليه سنه من طول لحيته إللى كان دايما بيهتم بيها اما عبد الله اخد اجازه من شغله ومكانش بيسيب المصحف من ايده

ليل نهار بيسجد يستغيث بالله يردله بنته ويصلح غلطه معاها ام بوسى كانت ويلها بنتها وويلها الطفل إللى محتاج حضن امه ماجده كانت بتحاول تراعيهم كلهم وقلقانه على بوسى كأنها بنتها وهما قاعدين كانت الممرضه إللى قعدت مع بوسى من وقت خروجها من الولاده وهى نفسها إللى سمعت سمير إللى فوقه من توهته دايما بتيجى تشوف بوسى وتدخلها العنايه وفى اليوم ده لقوها داخله لبوسى كالعاده لكن المره دى معاها الطفل ابن بوسى وسمير ام بوسى:استنى ياحبيبتى انتى مدخله الولد ليه هى بنتى فاقت ولا جرالها حاجه الممرضه :لا ياحاجه ولا فاقت ولا جرالها حاجه انا داخله اعمل محاوله معاها

يمكن تفوق سمير جرى عليها بلهفه :يعنى فى امل انها تفوق الممرضه بتنهيده:قولوا يارب الجميع بقهر:يارب دخلت الممرضه وحطت البيبى فى حضن بوسى وهى فاقده الوعى تماما ونايمه على السرير متوصل بكل اجزاء جسمها اجهزه ومحاليل فضلت الممرضه سانده البيبى بأيد بتخرج صدر بوسى لابنها يرضع منه باليد التانيه بعد محاولات عرفت توصل فم البيبى بصدر امه الممرضه فضلت تتكلم مع بوسى وتحسها على الرجوع للواقع علشان ابنها بعد مااكدلها الدكتور انها بتكون سامعه الكلام لكن عقلها رافض الرجوع الممرضه:قومى ياحبيبتى قومى شوفى ابنك محتاجك أوعى تسيبيه زى ماالكل سابك قومى ابنك جعان عاوزك تأكليه انتى سنده وضهره زى ماانتى

كنتى محتاجه السند هو محتاجلك بكى الطفل وصوت بكائه كان واصل لبوسى حست بابنها وبدأ جسمها يحصل فيه رعشه خفيفه الممرضه حست بيها وهى سانده البيبى على جسم امه الممرضه ببكاء:قومى قومى انتى حاسه بابنك ردى عليا شوفى ابنك مش لاقى فى صدرك لبن هو بيعيط علشان جعان ومع كلام الممرضه كان بكاء الطفل بيزيد ويعلى وجسم بوسى الاهتزاز والرعشه بتزيد وكأنها بتحاول ترجع وتحضن ابنها قلب الام هو إللى بدأ يحرك مشاعرها واصلت الممرضه كلامها يلا قومى انتى قويه لازم ترجعى ابنك مش لاقى حد يهتم بيه جوزك بيمـ,ـوت من غيرك أبوكى مستنيكى وامك منهاره قومى ياحبيبتى الكل عاوزك

وأولهم ابنك ابنك جعان وعاوز حضنك يدفيه مع كل كلمه بتقولها كان صوت الطفل بيعلا وجسم بوسى بدأ يتنفض اكتر واكتر ضغطت الممرضه على الجرس جنب السرير تطلب مساعده دكتور وبسرعه جاتلها واحده من زميلاتها الممرضه:روحى ناديلى دكتور الجسم بيستجيب خرجت الممرضه التانيه تجرى وبدأت حاله من الفوضى دكاتره وممرضات اتجمعوا على غرفة العنايه والممرضه مكمله مع بوسى بتحسها على الرجوع وبوسى بدأ عقلها يستجيب وجسمها بيزيد من اهتزازه وصراخ البيبى بيزيد لحظات صعبه بتمر على الكل بوسى ورضيعها والممرضه إللى اعتبرتها اختها وسمير وام بوسى وأبوها الكل بيعدى ربنا ده الامل الوحيد فى رجوعها للحياه تانى وفى لحظه الجسم

اهتز بأعلى درجه ايد بوسى بدأت تتحرك وتضم ابنها ليها وصدرها نزل لبن فى فم الطفل الممرضه ببكاء :الحمد للله يارب يارب ابتدت تفوق يادكتور بترجع ابنها بدأ صراخ الطفل ينتهى ويسحب من صدر امه اللبن ويحس بأمانها وحنانها وبوسى جسمها إبتدى يرجع لدرجة حرارته الطبيعيه بعد ماكان بارد زى التلج وابتدت عيونها ترمش قرب منها الدكتور وكشف عليها وهى متشبثه فى ابنها وكأنها خايفه تسيبه من حضنها اادكتور:ياااه حمد الله على السلامه يامدام بسنت قلقتينا عليكى يلا فتحى عيونك وشوفى ابنك بوسى فضلت ترمش بجفونها وتفتح عيونها وتقفلها لحد مافتحتها بالكامل شافت ابنها وهو فى حضنها خرج الدكتور وجرى

عليه سمير وعبد الله وام بوسى الدكتور:حمد الله على سلامة المدام حقيقى إللى حصلها معجزه ربنا كتبلها عمر جديد سمير:هى فاقت ممكن اشوفها الدكتور :معلش سيبوها انهارده مع ابنها بس وهى حتخرج غرفه عاديه بعد مانطمن عليها الام ببكاء:انا امها اطمن عليها بس الدكتور:ممكن تشوفوها خمس دقايق بس ومش حقولكم أى انفعال ممكن يخليها ترجع لحالتها واكتر من الأول كمان سمير:لا والله مش حنضايقها خالص حنطمن عليها ونخرج الدكتور:ماشى اتفضلوا وبعد اذنك ياسمير بيه بعد ماتطمن على المدام عاوز حضرتك فى مكتبى سمير:حاضر اطمن عليها واجى لحضرتك فى وقت ماكان الدكتور بيكلم سمير وعبدالله دخلت ام بوسى أول واحده تطمن

على بنتها شافتها وهى حاضنها ابنها والممرضه سانداه ليها ام بوسى ببكاء وابتسامه :حبيبتى يابنتي حمد الله على سلامتك كنت حموـ,ـت عليكى ياحبيبتى سامحينى يابوسى سامحى امك يابنتي امك إللى بتحبك وغلطت فى حقك بوسى بتعب شديد:سامحينى انتى ياماما الام:مسمحاكى يابنت عمرى احنا إللى غلطنا فى حقك ومن انهارده مش حغلط فى حقك تانى الممرضه :اهدى ياحاجه علشان هى ماتتعبش تانى ام بوسى وهى بتشد ايد الممرضه :انتى هاتى ايدك ابوسها لولاكى بنتى ماكنتش فاقت انتى ربنا يسعد قلبك زى ماسعدتى قلبى بشوفه بنتى الممرضه وهى بتشد ايدها من ام بوسى:استغفر الله ياامى دى زى اختى الصغيره بس انتوا خلوا

بالكم عليها الام :اتعلمت يابنتي اتعلمت توبه اسيبها بره حضنى تانى قطع كلامهم سمير من على الباب وهو يستأذن الدخول الممرضه :اخرجى ياحاجه معلش لحد ماهو يدخل خرجت ام بوسى دخل سمير واول ماشافها مقدرش يمسك تحدياتوعه من انها تنزل سمير وهو ماسك ايد بوسى:انا اسف انا اسف انا سبب كل إللى جرالك والله العظيم بحبك انا عارف ان فرحتى بأبنى ظلمتك بس انتى كمان عارفه ان دى اخر فرصه ليا يكون لى طفل يشيل أسمى انا غلطان وعارف غلطى لكن عارف انك بتحبينى وحتسامحينى حتسامينى ياقلبى ؟….اوعى تسيبينى باباكى عاوز ياخدك معاه وانا مقدرش اعيش من غيرك بصى يابوسى

شوفى شكلى بقى عامل ازاى انا كنت ضايع وانتى مش معايا مش حكمل يوم باقى فى عمرى غير وانا بسعدك انا عارف انى وعدتك قبل كده ومانفذتش وعدى لكن انا اوعدك ولو غلط تانى سيبينى وماترجعيش وحياة ابنك أوعى تسيبينى بوسى كانت بتسمع كلامه وجواها وجع منه هى حبته واختارته وهو خذلها ودلوقتي عاوزها تسامحه بكل سهوله كده سمير بانهيار:انتى مش بتردى عليا ليه خلاص مش عوزانى مش عوزانى يابوسى كرهتينى……….. الممرضه :لو سمحت كفايه كده حضرتك كده بتضرها سيبها لما تهدى سمير:لا انا مش عاوزها تتعب انا مش مهم انا اضيع المهم هى المهم هى تكون كويسه خرج سمير

ودخل عبد الله إللى كان من قبل مايدخل منهار بعد خروج مراته ومش عارف يواجه بنته ازاى هو كان محمل نفسه الغلط كله عبد الله:حمد الله على سلامتك يابنتي انا عارف انك مش عاوزه تشوفينى لكن انا عاوز اقولك انى غلط فى حقك يوم ماخوفى عليكى خلانى اقسى على بنتى واسيبها لأول كلمه حنيه تاخدها منى ومن حضنى وغلطت يوم ما خيرتك وكان المفروض آخدك فى حضنى وافهمك انا غلطت ومش حطلب منك تسامحيني علشان ده حيبقى كتير عليا بوسى حركت نفسها بالعافيه على السرير وشدت ايد ابوها وباستها وهى بتبكى بوسى:سامحنى انت يابابا علشان اقدر اكمل حياتى انا حاسه

ان كل إللى بيحصلى علشان زعلتك الاب وهو بيحضنها وبيبكى:مسامحك ياحبيبتى وحقف جنبك فى أى قرار تاخديه بوسى :انا حرجع معاك يابابا حتوافق؟ الاب:طبعا ياحبيبتى تنورى بيت أبوكى انتى وابنك بوسى :شكرا يابابا خرج الأب علشان يقول لسمير قرار بوسى لكن سمير وقتها فى طريقه للدكتور سمير:خير يادكتور حضرتك طلبتنى فى حاجه الدكتور :استاذ سمير انا طبعا مقدر موقفك ومقدر تصرفاتك من بداية حمل المدام لكن هى كمان محتجالك اكتر من البيبى ابنك لسه صغير محتاج امه وعلشان امه تقدر تربيه لازم هى تلاقى إللى يدعمها يحتويها ويحسسها بالحنان علشان تقدر تديه لابنك ومتنساش ان فاقد الشئ لا يعطيه سمير:انا

عرفت غلطى وإحساسى وهى تعبانه انها ممكن تضيع منى فوقنى انا مقدرش اكمل حياتى من غيرها الدكتور:اديها فرصه تاخد قرارها وقرب منها على اد ماتقدر طبعا انا بتكلم مع حضرتك بصفه شخصيه وبحكم صداقتى بيك سمير:طبعا طبعا يادكتور وده يشرفنى قام سمير وسلم على الدكتور وخرج يشوف بوسى لكن حيقابل عبد الله وهو بيدور عليه يبلغه بقرارها الفصل السادس عشر …الجزء الثالث والأخير سمير أول ماقابل عبد الله ولقاه بيدور عليه سمير بخوف:خير يا استاذ عبد الله بوسى فيها حاجه عبد الله :لا انا عاوز اتكلم معاك سمير:طيب اطمم٩ن على بوسى وارجعلك عبد الله:لا تعالى نتكلم الأول سمير :ماشى اتفضل

فى كافيتريا تحت نزل عبد الله وسمير وقعدوا مع بعض عبد الله:استاذ سمير انا مش عارف أبدأ ازاى انا عارف انك حبيت بنتى وان الفتره إللى فاتت تصرفك كان نتيجة حرمانك من الابوه فتره طويله لكن انا كمان اب ودلوقتي بنتى طلبت منى ترجع معايا سمير بصتحدياته:ازاى يعنى هى قررت تسيبنى طيب ليه ده انا اعتذرت ليها وطلبت منها السماح معقول تكون كرهتنى اوى كده عبد الله:بالرغم انى كنت معارض الجواز ه دى من الأول لكن انا حزين انها ممكن تنتهى سمير:انا مش حطلق بوسى ومش حفرط فيها عبد الله :لكن ماينفعش تغصبها وانا مش حسمحلك بكده سمير:انا ححاول معاها

تانى ولو صممت حسيبها تروح معاكم لكن لحد ما تهدى واجى اخدها عبد الله:انا حوافقك على كلامك لكن محتاج منك وعد ان لوفضلت على رأيها بعد الفتره دى تديها حريتها سمير:ان شاء الله حتغير رأيها مش ممكن الحب إللى بينا ينتهى بسهوله كده عبد الله:تمام قوم روحلها واتكلم معاها قام سمير ووراه عبدالله طلع سمير على مكان غرفة العنايه لكن أول ماراح لقاهم خرجوها لغرفه عاديه دور على مكانها ووصل أول مادخل عندها طلب من والدتها وماجده يخرجوا وبمجرد خروجهم سمير قرب منها قعد جنبها على السرير ومسك ايديها لكن اتفاجئ انها بتسحب ايدها منه سمير :انتى لسه زعلانه منى

فى حد يزعل من حبيبه بوسى :انا زعلانه من نفسى مش منك سمير:زعلانه من نفسك علشان حبتنى ولا علشان اختارتنى بوسى:انا عاوزه ارجع مع أهلى اسكندريه سمير:وتسيبينى لوحدى بوسى:لو لسه ليا ذرة غلاوه فى قلبك سيبنى ارجع سمير:ذرة غلاوه يابوسى ده انتى الغلاوه كلها ليكى انتى وبس انتى حبيبتى وبنتى انتى قلبى إللى دق وبدأ حياته بوجودك انتى الحياه بالنسبه ليا بوسى:وانت كنت نهاية حياتى سمير:انا نهاية حياتك دى حياتك لسه حتبدأ وافقى تقعدى معايا وانا وانتى نبدأ حياه جديده مع بعضنا مافيهاش زعل ولا حزن كلها حب وبس بوسى:انا عاوزه ارجع ارجوك سيبنى اجمع إللى باقى منى علشان ابنى

سمير:خلينا نجمعه مع بعض بوسى هزت رأسها بالرفض سمير قصاد اصرارها وافق انها ترجع مع اهلها لكن رفض يطلقها وهى ماطللبتش الطلاق وده كان عاديه امل عدى يومين وأذن الدكتور بخروجها وسمير حجزلهم تذاكر الطيران وجه أخذها هى واهلها وصلهم للمطار سمير قرب من بوسى بالمطار بعد ما كانت بتحاول تتهرب منه من أول ماشافته فى المستشفى سمير:مصممه تسيبى قلبى إللى حبك بوسى:كده احسن وتقدر تيجى فى أى وقت تشوف ادهم سمير:انا عاوز أشوف ام ادهم بوسى:تنور فى أى وقت أعلنت ميكرفونات المطار عن التوجه الطائره المسافره للاسكندريه ودع سمير بوسى واهلها وباس ابنه وطلع مبلغ كبير وكارد الفيزا بتاع