جاله شك أن ممكن تكون فى اكتر من بنت ساكنه فى البيت وتكون فى نفس عمرها بس لحسن حظه او يمكن تدابير القدر زى ماانشغل بيها من صوتها وده مش طبيعى ان تيجى صاحبتها وتنادى عليها من تحت البلكونه نور:بوسسسسسىى بوسى:ايوه يانور انا نازله استنى افتكر سمير ان دى صاحبتها إللى كانت بتسأل عليها فى المكالمة الغلط واتاكد ان دى هى فتاته المقصوده نزلت بوسى لصاحبتها ويريتها مانزلت سمير عقله طار بعد ماشاف ملاك نازل قدامه لابس الجيب الكحلى والقميص الروز ورافعه شعرها الاسود القاتم زى سواد الليل على شكل ذيل الحصان وشاف عيونها السودا الواسعه إللى ولا كأنها مرسومه
عند أبرع رسامى اللوحات ولكن هذه خلقة الخالق سبحانه ابدع وصور فى اجمل بنوته لأ ومش بس شكلها ده كمان فضل ماشى جنب الرصيف وهى وصاحبتها ماشيين يضحكوا ويتكلموا وسمعها وهى بتحكيلها عن المكالمة الغلط واحساسها بعدها وده شجعه ينزل يكلمها
الحلقه الثانيه/ نزل سمير من عربيته علشان يكلم بوسى سمير:انسه بسنت بوسى:نعم حضرتك تعرفنى سمير:انا سمير الكردى إللى كلمتك امبارح فى التليفون بوسى بذهول:افنتحديات هو حضرتك سمير:أيوه انا وكنت عاوز اتكلم معاكى شويه ممكن بس قبل ماترفضى لازم تعرفى انى سايق حوالى عشر ساعات علشان اشوفك بوسى :بس انا معرفكش علشان اتكلم معاك نور:هو حضرتك عاوز منها ايه
انت مش واخد بالك ان احنا فى الشارع وماينفعش تقف حتى ترد عليك سمير:وعلشان انا عارف ان احنا فى الشارع قولت عاوز اشوفها فى مكان بوسى :انا مش عارفه أقولك ايه بصراحه لكن ممكن تخليها مكالمة تليفون سمير :خلاص انا حرجع دلوقتى الغردقه علشان عندى شغل وحكلمك مع انى كنت حابب أول كلام لينا يكون وجها لوجه بوسى :معلش مش حقدر اقابلك سمير :ماشى مع السلامه بوسى :سلام مشت بوسى هى ونور وسمير فضل ماشى وراهم بعربيته لحد مادخلت المدرسه مشى سمير وابتدى طريق الرجوع الغردقه وطول ماهو ماشى كان فكره مشغول ياترى إللى بيعمله ده صح ولا غلط هو
ازاى يطاوع نفسه ويسافر المسافه دى ويرجع تانى يقول لا بس دى طلعت ملاك دى قمر بس حعمل بيها ايه دى صغيره يرجع تانى يفكر انت ماسمعتش كانت بتقول عنك ايه لصاحبتها وفضل ماشى قلبه يقوله كمل وعقله يرفض الموضوع خلص الطريق ووصل الغردقه وطبعا الوقت كان طويل اما بوسى فى الوقت ده كانت خلصت مدرسه ورجعت البيت وقعدت مستنيه تليفونه بالرغم من أن نور صاحبتها حذرتها وقالتلها ده شكله كبير بس مش باين عليه انما هى مش مقتنعه وحاسه ان قلبها طاير من الفرحه ان راجل بالشياكه دى والجمال ده عاوز يكلمها لكن هى برده كانت خايفه ليكون عاوز
يتسلى بيها أو يعمل معاها حاجه غلط وطبعا هى مش حتقبل بكده أبدأ عدى وقت طويل من بعد رجوعها من المدرسه وكل شويه تبص على التليفون وأخيرا لقيت التليفون بيرن بوسى:ألو سمير:عامله ايه اتأخرت عليكى بوسى :لاابدا اكيد على ماوصلت سمير:كان نفسى اقعد معاكى فى أى مكان بوسى:هو حضرتك عاوز ايه منى بالظبط انا لا اعرفك ولا تعرفنى سمير:انا مش حكدب والف وادور زى الشباب لأنى مش منهم انا راجل لا سنى ولا مركزى يسمحولى انى اعمل كده انا فى حاجه شدتنى ليكى من أول مكالمة تليفون ايه هى انا معرفش تقدرى تقولى نصيب انى اسمع صوتك وانشغل بيكى واجى
اشوفك تعجبينى اكتر يمكن كلامى غريب ويمكن تكونى أول مره اسمعيه بحكم سنك الصغير لكن دى الحقيقه بوسى:حضرتك عمال تقولى سنك سنك هو انت عندك كام سنه سمير:حقولك وما تتخضيش عندى سته وأربعين سنه بوسى بصتحدياته:ياااه ده انت أكبر منى بثلاثين سنه سمير:انا عارف انه فرق كبير جدا بس انا مشدودلك جدا لكن طبعا لو رافضه أى كلام بينا انا حقفل وانسى أى حاجه بوسى:بصراحه مش عارفه اقولك ايه انا حاسه انى مبسوطه وانا بكلمك وفرحانه جدا بكلامك طبعا لكن ماكنتش اعرف سنك سمير:خلاص انا بعتذر وانسى أى كلام انا قولته بوسى:لا طبعا أوعى تقفل سمير:طبعا بوسى :ايوه طبعا سمير:تعرفى
ان طبعا دى جميله اوى منك ومميزه بوسى بخجل:شكرا سمير :شكرا على ايه انتى كلك على بعضك جميله وزى القمر كمان بوسى:بس عاوزه اسألك سؤال سمير:انتى تسألى كل إللى انتى عوزاه بوسى:انت عرفت عنوان ازاى سمير:من رقم تليفونك عرفت كل بياناتك حتى رقم بطاقتك إللى لسه عملاها معايا بوسى:ياااه ده انت واصل اوى كده سمير:طبببببعا بوسى:هههههه انت بتقلدنى سمير:معقول انا اعرف اقلد قمرى بوسى بهيام مراهقه:قمرك انا قمرك سمير:طبعا قمرى وخايف اقول حبيبتى تقولى عليا مجنون بس انا بجد حاسس انى اعرفك من زمان وحاسس انى رجعت مراهق من أول وجديد لدرجة انى مش مصدق ان رجل الأعمال إللى كلمته
بتحرك ناس قدامك انتى زى عامل زى الطفل الصغير بوسى:بس ده كتير عليا اوى سمير:مافيش حاجه اكتر عليكى بوسى:ربنا يخليك سمير:لا الدعوه الصح ربنا يخليك ليا علشان انا عاوز اكون ليكى انتى وبس بوسى:هو حضرتك مش متجوز طبعا سمير:لا انا كنت متجوز ومراتى اتوفت من سنتين بوسى:البقاء لله سمير:الملك والدوام لله وحده بوسى:بس انت ماقولتليش عاوز منى ايه بالظبط سمير:عاوز احبك واتجوزك ولا اهلك حيمنعوا بوسى:ايوه طبعا سمير:أنا اهم حاجه عندى انتى لو انتى وافقت انا حعرف ازاى اقنعهم بوسى:انا لسه مش عرفاك لكن مشدوده انى اتكلم معاك سمير:وده مؤشر حلو جدا خصوصا ان دى أول مكالمه بينا ومش حتكون
اخر مكالمه بوسى :حتكلمنى تانى امتى سمير:انا لو عليا حفضل اكلمك علطول لحد ماتكونى معايا هنا بوسى:………… سمير:سكتى ليه ضايقتك بوسى:لا طبعا سمير :اهى طبعا دى حتخلينى اجى اخطفك دلوقتى مت وسط اهلك بوسى:هااا ياخبر انا نسيت أهلى وقعدت اكلمك حقفل احسن بابا يدخل عندى ولا حاجه وتبقى وقعتى سوده سمير:لا ياحبيبى وانا مش ححب ان حد يضايقك شوفى الوقت المناسب رنى عليا وانا اكلمك بوسى :حاضر أول مايناموا حكلمك سمير:حستناكى مع السلامه ياقمر ى بوسى :مع السلامه قفلت المكالمة وهى خلاص دايبه فى هواه مهما كانت هى طفله وهو راجل محنك تيجى ايه دى فى حريمه إللى عرفهم خبرته
أضعاف خبرتها لكن هى ايه حيعرفها لامها تعرف وتنصحها ولا أب مصاحبها علشان يعرفها الصح من الغلط ونرجع نقول يمكن تكون مسألة نصيب وقدر خرجت بوسى تقعد مع اهلها شويه او بمعنى اصح توريهم نفسها قبل ماتدخل تختلى بتليفونها وتكلم حبيبها بوسى لنفسها ألا هو انا فرحانه كده ليه يمكن علشان أول مره اسمع الكلام ده لالالا يابت علشان هو بيقوله من قلبه واللى بيخرج مت القلب بيوصل للقلب بس ده كبير اوى ده يمكن اد أبويا هااا أبويا ده عمره ماحيوافق عليه لما يتقتحدياتلى ومش بعيد يتحدياتنى لو عرف انا الأحسن أبعد عنه يرجع قلبها يقولها انتى غبيه ده
بيحبك وانتى عمرك كنتى تلاقى كده ده كلامه بيخلينى فى دنيا تانيه يرجع عقلها وانتى تعرفى الدنيا التانيه منين يامفعوصه انتى القلب يرد انا ده انا اعرف الدنيا التانيه والتالته اومال كل المسلسلات إللى بتفرج عليها دى ايه وبعدين ايه يعنى كبير ماهر سمر اتجوزت عدنان فى مسلسل العشق الممنوع العقل يرد وعلشان كده خانته مع مهند القلب بدوره لكن انا حكون مخلصه وهو حيدلعنى ويحبنى ويغير عليا اوى ايوه انا عاوزه اجننه واخليه يغير عليا فاقت بوسى من جنانها على صوت أمها الام:انتى يابنت مالك قاعده مسهمه كده وعماله تكشرى شويه وتبتسمى شويه اتجننتى ولا ايه بوسى:يووه بقى ياماما
ماانا كويسه اهو انتوا مش حتناموا انا داخله انام الام:وانا كمان حدخل انام ورايا حاجات كتير بكره وانت يا عبده مش حتنام الاب:انا قايم انا كمان يلا ياواد انت وهى كل واحد على اوضته ادخلوا ناموا وراكوا مدارس الصبح دخلت اهل البيت كلهم يناموا وبودي بعد مااطمنت ان الكل نام طلعت تليفونها واتصلت على العاشق الولهان وطبعا قفل عليها الاتصال وكلمها هو سمير:حبيبى لسه صاحى بوسى:ايوه هو انت كنت نمت ولا ايه سمير:انا صاحى ليه وانا كتكوت زيك ياكتكوتى انت بوسى:لا انا كمان بسهر وخصوصا فى الصيف سمير:أيوه البحر بقى اسكندريه وجمالها فى الصيف بوسى:انا بحبها فى الشتا وبحب اوى
امشى على البحر فى عز ما تكون المطر نازل سمير:بس كده تتعبى ياقلبى بوسى:انا متعوده على كده اناو اصحابى سمير:خلاص يا ستى لما اجى عندك فسحينى على البحر فى الشتا بوسى :ماشى فضلوا يتكلموا حوالى ساعه وبعدها تليفونها فصل شحن كانت حتتجنن وتكلمه تانى اكل عقلها بكلامه وغزله فيها وهى لسه قلبها اخضر قامت حططت التليفون فى الشاحن ورنت عليه تانى كلمها بوسى:معلش اصل تليفونى ده عقيم بيفصل شحن كل شويه سمير:ولا يهمك ياحبيبى انتى كمان لازم تنامى علشان مدرستك الصبح بوسى:حاضر تصبح على خير سمير :الخير بالنسبه ليا انىاصحى على صوتك حتصحينى على صوتك بوسى بفرحه:من عينيا قفلوا التليفونات
وسمير عامل زى الطفل إللى فرحان بلعبة العيد كان قلبه بيرقص من الفرحه نسى سنه ونسى حياته ومركزه واتهبل على عيله من دور عياله لو كان جاب ولاد والانسه بوسى وماصدقت طبعا كلام حلو واهتمام وحنان هى مفتقداه عدى الليل بكل أسراره وأشرقت شمس يوم جديد فتحت بوسى عيونها وقبل ماتخرج من اوضتها تغسل وشها حتى مسكت تليفونها وكلمت سمير سمير بنعاس:ألو بوسى:انا اسفه صحيتك سمير:لا ياحبيبى أبدأ انا لازم اصحى علشان شغلى بوسى:عموما انا قولت اقولك صباح الخير قبل ماننزل يمير:صباح الورد والفل احلى صباح على قمرى ودنيتى كلها بوسى:ده كله ربنا يخليك ليا سمير:ويخليكى ياحبيبتى ليا انا لوحدى
بوسى:ههههههه ان شاء الله يمير:يلا ياقمر علشان ماعطلكيش وعلى المدرسه علطول اوعى تكلمى حد بوسى بغرحه:حاضر سمير:انتى بيكون معاكى تليفونك فى المدرسه بوسى:ايوه طبعا سمير:لا طبعا على الصبح يلا بسرعه اقفلى وروحى خلصى نفسك على المدرسه بوسى:ماشى سلام سمير:مع السلامه قفلت التليفون وهى حاسه كأن فى فراشات بتطير قدامها وبعدها لبست وراحت على مدرستها بعد مانور صاحبتها نادت عليها زى كل يوم.
مكالمه بالغلط/الحلقه الثالثه نزلت بوسى لصاحبتها نور علشان يروحوا المدرسه بوسى كان وشها بيضحك وفرحانه ونور أول ماشافتها حست ان صاحبة عمرها متغيره نور:انتى فيكى ايه انهارده يابت بوسى:اقولك بس ماتقعديش بقى تزعقيلى وتنصحينى نور:احكى يااختى احكى
شكلك عامله مصيبه بوسى:سمير كلمنى امبارح نور:وده إللى مخليكى فرحانه أوى كده ليه هو عاوز يتجوزك ولا ايه بوسى:هو قاللى انه بيحبنى وبعد كده حييجى يتجوزنى نور:وياترى الحاج عبد الله أبوكى حيوافق انتى بتكدبى على نفسك بوسى:مش قولتلك حتعمليلى فيها صوت الضمير نور:انا خايفه عليكى يابوسى انتى صاحبتى الوحيده واحنا لسه صغيرين بكره ندخل الجامعه ونكمل تعليم ونشوف ناس تانيه لكن الراجل ده شكله كبير عليكى بوسى:هو من ناحية كبير هو كبير وأوى كمان لكن كلامه حلو أوى وتحسى انه شباب ورومانسى جدا بوسى كانت بتتكلم وهى فى دنيا تانيه هيمانه ولا كأنها فى حلم ومش عاوزه تصحى منه نور
ماكانش عاجبها حال صاحبتها ولا تفكيرها وخايفه عليها لكن مش بأيديها حاجه دخلوا المدرسه وقضوا اليوم الدراسى و هما خارجين تليفون بوسى فضل يرن كتير لحد.ماسمعته بوسى وهى بتبص على الرقم ولقيته سمير كانت فرحانه الابتسامه اترسمت على شفايفها بوسى:ألو سمير:وحشتينى بوسى:وانت كمان سمير :خرجتى من مدرستك بوسى :ايوه لسه خارجه انا ونور دلوقتى سمير:تعرفى تروحى شركة الشحن إللى فى منطقة سموحه بوسى :أيوه انت عاوزنى اعملك حاجه هناك سمير:لا ياحبيبتى أنا بعتلك تليفون وعاوزك تروحى تستلميه هما المفروض يبعتهولك على البيت لكن علشان مايحصلش مشكله انتى روحى استلميه بوسى:لا شكرا انا مش هينفع أخده حقولهم ايه فى البيت سمير:يا
ستى قولى بتاع صاحبتك او خبيه هانى خط تانى اكلمك عليه انا وخلى التليفون القديم بخطه بوسى :مش عارفه بس انت ليه تكلف نفسك سمير:مش عاوز أسمع منك الكلام ده تانى انتى حبيبتى وحتكونى مراتى ومسؤولة منى بوسى بفرحه:مراتك ربنا يخليك ليا سمير:ويخليكى ياحبيبتى ليا روحى علطول واول ماتوصلى طمنينى برنه علشان عندى اجتماع مهم وانتى على بعد الضهر تنزلى تستلمى تليفونك بوسى:حاضر مع السلامه سمير:الله يسلمك ياقمر ى قفلت بوسى المكالمة وكانت زى المغيبه لكن نور فوقتها على كلامها نور:ايه إللى انا سمعته ده هو جايبلك ايه وعازك تستلميه بوسى:بعتلى موبايل علشان موبايلى فصل وهو بيكلمنى امبارح نور:مش شايفه
انه غريبه يجيبلك تليفون وانتوا لسه تعرفوا بعض امبارح بس بوسى:انتى مش شايفه شكله ولا عربيته يعنى هو ده يفرق معاه تمن موبايل انتى ليه بتكرهينى فيه نور:يابوسى انا خايفه عليكى ازاى تقبلى هديه من واحد ماتعرفيهوش غير انه بيحرضك تكدبى على اهلك وتخبى عنهم الهديه بتاعته بوسى:يعنى هو بابا لو شاف الموبايل حيسيبنى نور:باباكى مش حيسيبك لأنه حيكون خايف عليكى بوسى:يوووووه يانور بقى انتى كل حاجه حتقفى فيها كده نور:خلاص يابوسى انا مش حتكلم تانى خلينى ساكته بوسى:يكون أحسن برده سيبينى افرح شويه رجعوا البنات وكانت نور زعلانه على صاحبتها صحيح هما فى سن بعض لكن اهل نور كانوا
مصاحبينها وعطينها ثقه فى نفسها وعلموها ماتخبيش عنهم حاجه أبدأ رجعت بوسى على بيتها طلعت ارتاحت وامها قعدت تكلمها وتحكى معاها ونسيت تكلم سمير شويه وتليفونها رن أخدت الموبايل ودخلت على أوضتها كلمته بوسى:ألو سمير بصوت غاضب:انتى روحتى بوسى:أيوه من بدرى سمير:وانا مش قولتلك ترنى عليا تطمنينى عليكى بوسى:انا اسفه اصل ماما كانت بتكلمنى سمير:بعد كده لما أقولك على حاجه تنفذيها مش تسيبينى قلقان كده بوسى:خلاص حقك عليا ماتزعلش منى سمير:لا يابوسى انا زعلان وحقفل دلوقتى علشان عندى شغل وبعدين نتكلم قفل سمير التليفون من غير مايستنى ردها سمير كان فعلا متضايق ان بوسى نسيته وإحساسه ان هى بتاعته هو
وبس وانها لازم تكون طوع أمره بدأ يسيطر عليه بوسى بقى فضلت تعيط ازاى حبيب القلب زعلان منها وفضلت تتصل عليه لكن هو حب يعلمها انها تحترم كلمته وماكنش بيرد عليها فضل على كده لحد بالليل حس انه قلبه وجعه من كتر اتصالها ورسايلها إللى كانت كلها بتترجاه فيها يرد عليها استسلم وقرر يرد طبعا فى الوقت ده كان اهلها ناموا على ودانهم وهى فى أوضتها رن تليفونها بوسى بتحدياتوع:ألو كده برده هونت عليك ماتردش عليا كل ده سمير:ماانا كمان هونت عليكى تسيبينى قلقان بوسى:انا اسفه سمير:وبعدين معاكى يابسنت دوختينى وغيرتى حياتى خلتينى زى الشباب المراهق مش عارف اشوف شغلى
ولا حياتى بوسى:حقك عليا خلاص سماح المره دى سمير:روحتى جبتى التليفون بوسى:لا انا كنت متضايقه ومعرفتش أنزل سمير:خلاص ياحبيبى بكره تروحى تستلميه بوسى:ان شاء الله سمير :بوسى عاوز اسألك على حاجه مهمه بوسى :اتفضل سمير:انا عاوز ارتبط بيكى انا مش شاب صغير علشان افضل أحب فى التليفونات كده انا عاوز اتقتحديات لأهلك واتجوزك توافقى تتجوزينى بوسى بفرحه :طبعا سمير:يعنى مش حتنتحدياتى انك اتجوزتى راجل كبير عليكى مش شاب من سنك بوسى:لا مش حنتحديات سمير:حبيبتى انا عمرى ماححسسك بفرق السن انا بطبيعتى بحب الخروج والمرح والأصحاب وزى ما انتى شوفتينى شكلى مش بيبان عليه سنى بوسى:انا مايفرقش معايا شكلك سمير :ايه
إللى يفرق معاكى طيب بوسى:حبك وحنيتك اهتمامك هو ده إللى انا حبيته فيك بس احنا مانعرفش بعض غير من يومين بوسى:حتصدقنى لو قولتلك انا حاسه انى اعرفك من يوم مااتولدت سمير بحب:حصدقك طبعا لأن ده نفس شعورى من يوم ماسمعت صوتك فى التليفون بوسى:يوم المكالمة الغلط سمير:كانت اجمل مكالمه بالغلط بوسى كانت تايهه فى كلامه المعسول وحاسه انها مالكه الدنيا طايره زى الفراشه احساس مراهقه أول مره تذوق طعم الحب لكن للاسف ماكنتش تعرف انها فى حلم جميل فاقت على صوته وهو يكلمها سمير:بوسى انتى قفلتى ولا فى حاجه عندك بوسى:هااا لا انا معاك سمير:أمتى تبقى معايا بجد كان زمانى
دلوقتى ضامك فى حضنى بوسى بخجل :سمير بس ماتقولش كده سمير:ليه ياقلبى مش حتبقى مراتى بوسى :لما أبقى مراتك لكن دلوقتى لأ سمير:وانا يا ستى حاجى بكره واروح لباباكى اطلب ايدك منه بوسى :بس انا خايفه بابا مايوافقش سمير:ححاول اقنعه وانتى برده من عندك تقنغيه بوسى بخوف:لا أقنع مين ده بابا صعب جدا ده لو عرف انى بس اعرفك يموـ,ـتنى سمير:بعد الشر عنك ياحبيبتى بس لو انتى عاوزه حتضغطى عليهم بوسى:مش عارفه ححاول ربنا يهديه ويوافق علطول سمير :يارب حبيبتى يلا نامى بقى علشان انا كمان انام ساعتين واقوم اجهز نفسى علشان اجيله بوسى :حاضر تصبح على خير سمير :وانتى
من اهله ياعمرى قفلت بوسى التليفون وهى فرحانه وحاسه انها ملكت السما حتتجوز أول واحده فى صحباتها ومش أى جوازه راجل شيك ووسيم وغنى جدا لكن افتكرت باباها
مكالمه بالغلط /الحلقه الرابعه تانى يوم الصبح سمير اتصل ببوسى سمير:صباح الفل ياقمر بوسى:صباح الورد والفل والياسمين على عيونك سمير:ايه الكلام الحلو ده بوسى:انت إللى كلامك حلو وبيخلينى فى دنيا تانيه سمير:ربنا يقدرني وأسعدك بوسى :اللهم امين سمير:حبيبى عاوز عنوان شغل بابا ومواعيده بوسى بخوف:بابا بيشتغل فى مصنع كرتون فى برج العرب وبيكون هناك الساعه٩الصبح لحد الساعه ٥ المغرب سمير:تمام انا حروحله الشغل بوسى:طيب ماتيجى البيت سمير:لا ياحبى فى الشغل احسن
لانه حيخاف من ردود أفعاله ان حد يسمعها بوسى:صح ياحبيبى عندك حق سمير كان بيتكلم معى بوسى وهو فى طريقه من الغردقه للاسكندريه بوسى خرجت من أوضتها فرحانه ومبسوطه كل إللى شاغل بالها انه حييجى يتقتحدياتلها يتجوزها ومافكرتش فى كلامه ولا انه عاوز يروح لابوها الشغل واختار شغله بالذات علشان يكون نقطة ضعف له مافكرتش انها بتتعامل مع عقليه مش سهله وانها طفله عمر عقلها ماحيوازن عقله أبدأ ام بوسى شافتها والابتسامة مرسومه على وشها الام:خير ايه إللى بيضحكك على وش الصبح بوسى:فى ايه ياماما هى دى صباح الخير الام:وانتى من امتى بتقولى صباح الخير انتى تعرفى تقولى صباح الغلاسه
صباح الهزار صباح الرخامه بوسى:بكره ترتاحى من غلاستى الام:ليه ناويه تسافرى بوسى:لا اقصد لما اتجوز الام:لسه بدرى على الكلام ده انتى لسه صغيره وعلى مايبجى الوقت ده حتكونى جننتينى بوسى:أنا صغيره ده انا عندى ١٦سنه ده البنات فى الصعيد والأرياف يتجوزوا وهما أصغر منى الام:الكلام ده كان زمان أيام الجهل والفقر دلوقتى الناس اتحضرت واتعلمت وعرفت أن البنت إللى بتتجوز فى سن صغير بتتعب صحيا جدا بوسى بدأت تقلق من كلام أمها هى كانت مفكره ان امها حتقف فى صفها لما سمير يتقتحديات لكن اكتشفت ان امها عندها أسباب للرفض كمان قفلت بوسى النقاش وقلبت الموضوع هزار بعد ماانقذها صوت
نور صاحبتها وهى بتنادى عليها كالعاده نزلت بوسى وقابلت نور وحكيتلها كل إللى حصل معاها لكن رد نور كمان معجبهاش نور:انتى بتقولى ايه حيروح لباباكى الشغل بوسى:أيوه وانا فرحانه نور:وحتبقى فرحانه اكتر لما أبوكى يرجع يديكى العلقه المتينه ان شاء الله بوسى:انتى بتتمنيلى اتضرب يانور كده برده نور:عارفه يابوسى انا لو مش خايفه عليكى مش حقولك كده لكن انتى عاوزه إللى يهاودك مش إللى ينصحك بوسى:انتى غلسه والله انا بحبك وانتى اختى ونفسى تفرحيلى نور:افرحلك فى خطوه صح تعمليها مش تنهى حياتك قبل ماتبدأ بوسى:انا تعبت من كتر مابشرحلك احساسى من ناحيته انا بحببببببه نور بنفس طريقة بوسي:كل ده وووووووهم
وصل البنات المدرسه وقابلوا صاحبتهم التالته رشا رشا:فى ايه مالكم مكشرين كده ليه بوسى:علشان نور عملالى فيها عاقله نور:لا علشان بنصحها بالصح رشا :بس خلاص برضوا بحكمى بوسى ونور:أيوه رشا :خلاص تحكولى وانا حقولكم مين الصح حكت بوسى الموضوع من أول ماحصل وضحكت نور وجهة نظرها وياريتهم ماحكوا رشا:ليه يانور بتعقديها فى وشها هو حد يلاقى راجل زى ده يحبه تور:يابنتي كبير اوى افهمى رشا:وايه يعنى سنه ماهى بتقولك مش باين على شكله وانتى اعترفتى بكده تور:هو الموضوع شكل وبس رشا:اسمعى يابوسى أوعى تضيعيه من ايدك هو حد لاقى ده شباب اليومين دول كلهم بياخدوا المصروف لكن ده يهنيكى ويدلعك
ويعتبرك بنته وياسلام بقى لو عرفتى تتدلعى عليه حتاخدى عينيه نور:انتى كمان بتقويها وبتعلميها تعمل ايه ربنا يهديكم بوسى:المشكله ان بابا مش حيوافق وسمير قاللى انى اقدر اخليه يوافق لكن مش عارفه اعمل ايه وخايفه ماقدرش على بابا وسمير يفكرنى مش عوزاه رشا:ولا يهمك سيبيها عليا انا اما سمير كان وصل اسكندريه وعرف بوصل لمكان شغل والد بوسى وطلب من امن الشركه يناديه خرج الحاج عبدالله وهو قلقان مين إللى ممكن يجيله شغله عبدالله:اهلا وسهلا خير أؤمرنى سمير:ممكن نقعد فى العربيه نتكلم شويه عبد الله:ماشى اتفضل ركبوا عربية سمير وكانت واقفه قدام باب الشركه عبد الله :حضرتك تعرفنى سمير:انا أول
مره اشوف حضرتك لكن طبعا اسمع عنك كل خير وانا ليا طلب عندك وحبيت اجيلك هنا بعيد عن البيت اعرفك بنفسى الأول عرف سمير نفسه لعبد الله عرفه شغله وسكنه وكل حاجه عنه ماعدا سنه عبد الله:اهلا و سهلا لكن حضرتك ماقولتش طلبك منى لحد دلوقتى سمير:طالب ايد بنت حضرتك الانسه بسنت عبد الله بصتحدياته:طالب ايد بنتى تعمل بيها ايه سمير:اتجوزها ياحاج عبدالله :بنتى انا دى عندها ١٦ سنه سمير بابتسامه خبيثه:عارف انها صغيره لكن انا اعجبت بيها جدا وحبيت ادخل البيت من بابه عبدالله:هو حضرتك مش ملاحظ فرق السن ده انت يكون أكبر منها ب١٥ سنه سمير:عارف ان الفرق
كبير لكن المهم حغيرها ازاى انا اقدر اوفرلها كل طلباتها وحعملها كل إللى هى عوزاه عبد الله:صحيح انا امكانيتى مش زيك خالص لكن انا على اد مابقدر مش بنقصها حاجه سمير:انا مااقصدش كده طبعا انا اقصد انها مش حتحس بفرق السن ده أبدأ معايا عبد الله:بس بنتى لسه بتدرس سمير:وانا حسيبها تكمل تعليمها واول ماتخلص الثانوى حقتحدياتلها فى اكبرجامعه خاصه عبد الله بعد مافاق من الصتحدياته:هو حضرتك عرفت بسنت منين سمير بكدب:انا كنت فى زياره الاسكندريه وشوفتها ماشيه اعجبت بيها وسألت عليها عرفت انها بنتك وانا زى مابقولك حبيت اكون دوغرى واجى اقابلك عبد الله:لكن انا اسف طلبك مرفوض انا
بنتى لسه صغيره سمير :عموما انا مش مستعجل على قرارك ده الكارت بتاعى فى كل ارقامى وعنوان شركتى تقدر تسأل عنى وبعدين تبلغنى بردك عبد الله وهو بياخد الكارت:ان شاء الله سمير:يسعدنى جدا انى اسمع موافقتك عبد الله بملل:ان شاء الله عن اذنك علشان عندى شغل سمير:اه طبعا اتفضل نزل عبد الله من عربية سمير وهو حيتجنن من بروده وبيفكر ازاى قدر يوصله بسهوله كده وبدأ الشك يدخل لقلبه من ناحية بنته انها ممكن تكون تعرفه وقرر ان لما يرجع البيت يفاتحها فى الموضوع ويشوف ردها وعلى أساسه يتصرف معاها سمير مشى بعربيته واتصل على رقم بوسى إللى كانت مستنيه
تليفونه بالرغم الصبر وماركزتش فى أى شرح لأى مدرس دخل الفصل واول ماحست باهتزاز التليفون فى جيبها استاذنت من المدرس بحجة دخول التواليت وخرجت من الفصل ترد عليه بوسى:الو ايه ياحبيبى عملت ايه قابلت بابا رفض مش كده سمير وهو بيضحك:بس بس على مهلك شويه اه يا ستى قابلته بوسى:وقالك ايه سمير:هو رفض طبعا لكن انا اديته فرصه يفكر ويسأل ويرد عليا بوسى:خلاص مادام بابا رفض يبقى قالك كده علشان يمشيك بس سمير:ماانا عارف لكن انا مش حييأس من أول محاوله وانتى كمان لازم تساعديني بوسى:اساعدك ازاى بس سمير:مش عارف فكرى ولا انتى مش عاوزه تكونى معايا فى اقرب وقت